Η δύναμη της οικογένειας

Ο Νίκος Γκαραβέλης ήταν ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά της Κέρκυρας.  Γέννημα-θρέμμα της πόλης, σε ηλικία 10 ετών, το 1998 γράφτηκε στον ΝΑΟΚ στην κωπηλασία, στην ομάδα που ήδη ήταν τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του, ο Κώστας και ο Βίκτορας. Σχεδόν όλα τα παιδιά της πόλης έχουν περάσει από τον Όμιλο. Άλλα στο κολύμπι, άλλα στο κουπί, άλλα στην ιστιοπλοΐα. Είναι μια παράδοση 100 χρόνων, τα παιδιά να πηγαίνουν είτε στον ΝΑΟΚ είτε στη Φιλαρμονική. Ενίοτε και στα δύο. Αυτή η παράδοση είναι που ζωντανεύει την κουβέντα στα μεσημεριανά τραπέζια ανάμεσα στον παππού και τον εγγονό: “ωρέ τι έκανες σήμερα, τον έπαιξες καλά τον Αμλέτο, την πήγες τη βάρκα μπροστά”;

Με τον ΝΑΟΚ ο Νίκος κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο ως πηδαλιούχος σε τετράκωπο, στα Ιωάννινα το 2000. Δυο χρόνια μετά, η οικογένεια Γκαραβέλη μεταναστεύει στις ΗΠΑ, στη Φλόριντα, άνοιξαν εστιατόριο κι ένα νέο κεφάλαιο  στη ζωή τους.

Αλλά η ζωή παίζει παιχνίδια εκεί που δεν το περιμένεις και η μητέρα των παιδιών, η κα Μάγδα γύρισε στην Ελλάδα για λίγο κι όταν πήγε να ξαναφύγει έπεσε πάνω στο πέτρινο πρόσωπο της γραφειοκρατίας.  Για κάποιο “λάθος στα χαρτιά” η πράσινη κάρτα της ακυρώθηκε κι έτσι στα καλά καθούμενα, η κα Μάγδα εγκλωβίστηκε στην πιο παράξενη φυλακή: ελεύθερη να πάει παντού εκτός από τις ΗΠΑ. Έμεινε ξεκρέμαστη και καταδικασμένη να ζήσει χωρίς τον άντρα της και τα παιδιά της. Κι όχι μόνο αυτό.  Όποιος από την οικογένεια έφευγε από την Αμερική, εξαιτίας αυτού του καταραμένου “λάθους στα χαρτιά” δεν θα μπορούσε να ξαναγυρίσει και η επένδυση στη Φλόριντα, το νέο κεφάλαιο, θα έκλεινε ξαφνικά.

Δώδεκα χρόνια ξετρεχόταν η γυναίκα να βρει το δίκιο της, να βρει το πέρασμα που θα την οδηγούσε πίσω στην οικογένεια. Δώδεκα χρόνια σκλάβος, που λέει και το βιβλίο. Τι κι αν δοκίμασε τα σύνορα γύρω-γύρω, τι κι αν έκλαψε, τι κι αν παρακάλεσε… Τίποτα. Το “λάθος στα χαρτιά” της έκλεινε κάθε πιθανή δίοδο.

Τον Ιούλιο του 2016 το “λάθος” διορθώθηκε κι ο βενιαμίν της οικογένειας, ο Νίκος, ο Νικόλας του ΝΑΟΚ, μπόρεσε να ταξιδέψει νόμιμα και να επισκεφθεί την πατρίδα του, την Κέρκυρα και τη μάνα του. Ε, ήταν να μη το γιορτάσουν; Ένας απογευματινός καφές στο Λιστόν εξελίχθηκε σε surprise party για την επιστροφή του μικρού. Εκεί που καθόταν ο Νίκος κι απολάμβανε την παλιά πόλη, το τιτίβισμα των χελιδονιών και την αγκαλιά της μάνας του, ξαφνικά βρέθηκε στο επίκεντρο μιας περίεργης συναυλίας: στην αρχή πέρασε από μπροστά του μια ομάδα Κερκυραίων κανταδόρων, μετά το εντυπωσιακό flash mob της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κέρκυρας, μετά οι μαζορέτες. Τίποτα δεν κατάλαβε ο μικρός. Νόμιζε ότι αυτά γίνονται κάθε μέρα. Στην Κέρκυρα είμαστε άλλωστε. Μόνο όταν είδε τα δυο κουπιά του ΝΑΟΚ σκίρτησε η καρδιά του. Κι όταν αυτά τα δυο κουπιά που κάποτε τα γράπωνε με τα χέρια του για να σκίσει με τη βάρκα τα νερά του Ιονίου τραβήχτηκαν και ξεδίπλωσαν μπροστά στα μάτια του το πανό που έγραφε: “Καλώς ήρθες Νίκο μας“, τότε κατάλαβε. Κατάλαβε ότι καμιά απόσταση, κανένα “λάθος στα χαρτιά”, καμιά γραφειοκρατία δεν μπορεί να χωρίσει οικογένειες. Κι ότι όσο η αγκαλιά της μητέρας γιατρεύει της πληγές του χωρισμού άλλο τόσο η αγκαλιά του ΝΑΟΚ σε ξανακάνει δυνατό να σκίσεις τους ωκεανούς της νέας σου ζωής. Και σου ανταποδίδει τα μετάλλια που κάποτε του χάρισες με τις νίκες σου.







Όσο η αγκαλιά της μητέρας γιατρεύει της πληγές του χωρισμού άλλο τόσο η αγκαλιά του ΝΑΟΚ σε ξανακάνει δυνατό να σκίσεις τους ωκεανούς της νέας σου ζωής. Και σου ανταποδίδει τα μετάλλια που κάποτε του χάρισες με τις νίκες σου.
Διαβάστε επίσης

Με τα μάτια κλειστά: Με τα μάτια κλειστά σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, αγωνίζεσαι. Στην περίπτωση του Σπύρου Γιαννιώτη με τα μάτια κλειστά φτάνεις στο στόχο σου.

Σόφη όπως Οδυσσέας: Μία παγκόσμια ταξιδεύτρια στο λιμάνι του Αλκινόου

Στον ΝΑΟΚ είμαστε πρωινοί τύποι: Είμαστε πρωινοί τύποι.