Με τα μάτια κλειστά

Με τα μάτια κλειστά σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, αγωνίζεσαι. Στην περίπτωση του Σπύρου Γιαννιώτη με τα μάτια κλειστά φτάνεις στο στόχο σου. Ακουμπάς το ιδανικό σου. Ο Σπύρος έφυγε από την Κέρκυρα, τον ΝΑΟΚ, την οικογένειά του για να κολυμπήσει στην ανοιχτή θάλασσα των ιδανικών του. Και έκλεισε τα μάτια του, όπως δήλωσε ο ίδιος μετά τον αγώνα, στα τελευταία μέτρα του αγώνα της ζωής του. Πονούσε, διψούσε, απολάμβανε. Νίκησε. Με κλειστά τα μάτια. Εμείς όμως οφείλουμε να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να βλέπουμε αυτούς που αγωνίζονται δίκαια κι αυτούς που μας αδικούν.

Διαβάστε το πριν αλλά και το μετά του grand finale ενός μεγάλου ανθρώπου, ενός σπουδαίου παιδιού.

 

Σπύρος Γιαννιώτης, ο Κερκυραίος παγκόσμιος κολυμβητής, μια ηρωική μορφή Έλληνα που σε κάνει περήφανο για τη χώρα σου. Έχει ανακηρυχθεί πρωταθλητής Ελλάδας τριάντα φορές, παγκόσμιος πρωταθλητής δύο φορές ενώ έχει συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιάδες χωρίς να καταφέρει να κερδίσει μετάλλιο. Στην Ολυμπιάδα του Ρίο θα βουτούσε για πέμπτη και τελευταία φορά σε αυτό το επίπεδο. Μαντέψτε τον στόχο του.

Απωθημένο ζωής το ολυμπιακό μετάλλιο

Αλήθεια Σπύρο, το ολυμπιακό μετάλλιο στη συνείδησή μας το κέρδισες μετά τον αγώνα του Λονδίνου το 2012.  Η «συγγνώμη» σου για την τέταρτη θέση έκανε όλους τους Έλληνες να κλάψουν μαζί σου και να σε αγαπήσουν γι’ αυτό που είσαι. Έχεις την παγκόσμια καταξίωση. Αυτό το μετάλλιο τι θα προσθέσει σε σένα;

Φεύγοντας από την Κέρκυρα είχα ένα όνειρο. Το ίδιο όνειρο κουβαλάω μέχρι σήμερα και αυτό είναι ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Κάθε μέρα προσπαθώ και θα δώσω το 100% των δυνατοτήτων μου στους Αγώνες. Είναι αυτό που μου λείπει. Το απωθημένο μιας ζωής!

Ο Σπύρος Γιαννιώτης γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1980 στο Λίβερπουλ από Αγγλίδα μητέρα και Κερκυραίο πατέρα. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Κέρκυρα, στο νησί που από την αρχαιότητα φημιζόταν για τις ναυτικές δεξιότητες των κατοίκων του. Οι ατελείωτες βουτιές τα καλοκαίρια στον Κάβο και η ενθάρρυνση της μητέρας του Brenda Sweeney με τη σημαντική κολυμβητική καριέρα στη Βρετανία, έφεραν το Σπύρο στην πισίνα του ΝΑΟΚ.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Τι σου έχει μείνει από το ξεκίνημά σου στην Κέρκυρα;

Δεν μου έχει μείνει μόνο ένα, είναι πολλά. Είναι αυτά που με έχουν διαμορφώσει σαν χαρακτήρα και είναι αυτά που ακόμα και τώρα πορεύομαι μαζί τους. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν τα ταξίδια, οι αγώνες, οι φίλοι μου - η καλή παρέα, οι προπονητές μου και οι πρώτες μου κούρσες. Όπου και να πάω αυτή την Κέρκυρα την παίρνω πάντα στο σάκο μου.

Αν και ολυμπιακών διαστάσεων, η πισίνα του κολυμβητηρίου της Κέρκυρας σύντομα αποδείχθηκε μικρή για ένα τέτοιο ταλέντο. Σε ηλικία 17 ετών, την ώρα που οι συμμαθητές του φλέρταραν με τα κορίτσια, υπό την επήρεια της ανοιξιάτικης κερκυραϊκής φύσης, ο Σπύρος, φορτωμένος τα μπαγκάζια του, άφηνε το νησί του και τους δικούς του για μια ακόμα μοναχική πορεία προς τον πρωταθλητισμό. Κατέβηκε στην Αθήνα, εκεί που υπάρχουν οι δυνατότητες για να αναδεικνύονται τα ταλέντα και «βούτηξε» στα δύσκολα.

Η ζωή του κολυμβητή είναι μοναχική. Τα χιλιόμετρα που κάνεις καθημερινά μόνος σου μέσα στο νερό, η μυρωδιά και η γεύση της θάλασσας, ο ήχος της, τι σου λένε;

Η ερώτησή σου φίλε μου είναι και η απάντηση μου. Γιατί όλα αυτά είναι ο χαρακτήρας μου, είμαι εγώ. Χωρίς τη θάλασσα, την αίσθηση του νερού, την ένταση και τη θέληση να γίνω καλύτερος, δεν θα μπορούσα να ζήσω. Όπως λέει κι ο Άκης Πάνου «είναι η ζωή μου όλη»!

 

Η Κέρκυρα μπορεί να γίνει πόλος έλξης αθλητικού τουρισμού για όλο τον κόσμο

Ο Σπύρος έχει κολυμπήσει παντού. Ένας θαλάσσιος περιηγητής του κόσμου από το Σύδνεϋ και τη Μελβούρνη της Αυστραλίας έως τη Σαγκάη και το Πεκίνο της Κίνας. Εδώ υπεισέρχεται το DNA του άλλου μισού της καταγωγής, του πατέρα του Διονύση Γιαννιώτη, ενός επιτυχημένου επαγγελματία του Τουρισμού.

Αυτή η ιδιαίτερη σχέση του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο, η φυσική έλξη, μπορεί να δημιουργήσει ενδιαφέροντα projects κολυμβητικού τουρισμού. Από τα ταξίδια σου στον κόσμο, από τη συμμετοχή σου σε αρκετά αθλητικά events, πώς βλέπεις να αναπτύσσεται αυτή η εναλλακτική μορφή τουρισμού;

Είναι γεγονός, όπως είπες το βλέπω παντού όπου πάω ότι ο αθλητικός τουρισμός είναι κάτι που όλο και μεγαλώνει. Ο σύγχρονος άνθρωπος με τον τρόπο ζωής που κάνει, πιστεύω πως έχει ανάγκη να αθλείται. Η χώρα μας είναι το ιδανικό γήπεδο και όταν έχεις και ένα τόσο όμορφο νησί όπως η Κέρκυρα με τέτοιες θάλασσες και τοπία, αν το δουλέψεις σωστά θα γίνει πόλος έλξης για όλο τον κόσμο.

Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε τη συζήτηση μας με δύο συμβουλές γι’ αυτούς που διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη. Τι θα συμβούλευες τους νέους αθλητές του ΝΑΟΚ αλλά και γενικότερα τους νέους της Κέρκυρας;

 Θα τους έλεγα να μην τα παρατάνε και να είναι μαχητές. Όποια κι αν είναι η επιλογή τους. Να το παλέψουν.  Αν αγαπάς αυτό που κάνεις θα πας μπροστά και σωματικά και ψυχικά!

Τι θα συμβούλευες να κάνουν οι ξένοι επισκέπτες μας στο νησί;

Είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες. Όμως σίγουρα θα τους παρότρυνα να κολυμπήσουν στα κρυστάλλινα νερά του βορρά και μετά να αφεθούν στη μαγεία και την ομορφιά της παλιάς πόλης. Εγώ πάντως αυτό θα κάνω μετά τους Αγώνες.

Τα ’πε και τα ‘κανε ο Σπύρος και τα δύο. Και το μετάλλιο πήρε, όλοι ξέρουμε και κανείς ποτέ δεν θα ξεχάσει πώς, και στην Κέρκυρα ήρθε κατ’ ευθείαν από το Ρίο. Έδωσε το μεγαλύτερο αγώνα της ζωής του, συγκίνησε όλο τον κόσμο με τη δύναμη της ψυχής του και θριαμβευτής γύρισε σπίτι. Στην Κέρκυρα. Στον ΝΑΟΚ. Σαν τα μικρά παιδιά που γυρίζουν σπίτι για να δείξουν τους βαθμούς στη μαμά τους. Ο κάθε άνθρωπος στις σημαντικές στιγμές του γυρνάει προς τους δικούς του. Κι ο Σπύρος γύρισε στην Κέρκυρα και στον ΝΑΟΚ. Πού αλλού;







Ο Σπύρος έφυγε από την Κέρκυρα, τον ΝΑΟΚ, την οικογένειά του για να κολυμπήσει στην ανοιχτή θάλασσα των ιδανικών του. Και έκλεισε τα μάτια του, όπως δήλωσε ο ίδιος μετά τον αγώνα, στα τελευταία μέτρα του αγώνα της ζωής του. Πονούσε, διψούσε, απολάμβανε. Νίκησε. Με κλειστά τα μάτια. Εμείς όμως οφείλουμε να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να βλέπουμε αυτούς που αγωνίζονται δίκαια κι αυτούς που μας αδικούν. Διαβάστε το πριν αλλά και το μετά του grand finale ενός μεγάλου ανθρώπου, ενός σπουδαίου παιδιού.
Διαβάστε επίσης

Σόφη όπως Οδυσσέας: Μία παγκόσμια ταξιδεύτρια στο λιμάνι του Αλκινόου

Η δύναμη της οικογένειας: Η απίστευτη ιστορία μιας οικογένειας που χωρίστηκε και ξαναενώθηκε ύστερα από 12 χρόνια

Στον ΝΑΟΚ είμαστε πρωινοί τύποι: Είμαστε πρωινοί τύποι.